Op zondagnamiddag 13 mei zakte menig liefhebber van punkrock en hardcore met gemengde gevoelens af naar Amsterdamse Melkweg. We keken ernaar uit om één van de beroemdste bands in hun niche aan het werk te zien, maar helaas wel voor de laatste maal. Boy Sets Fire zette een erg sterke en aanstekelijke set neer, de fans brulden en zongen alle songs mee.
Het vijfkoppige Boy Sets Fire ontstond in 1994 in de Amerikaanse staat Delaware. Ze onderscheidden zichzelf van het gros van de Amerikaanse bands door hun socialistisch georiënteerde visie te verwerken in hun nummers. Maar hun muziek diende niet enkel als spreekbuis voor hun ideeën, net zoals ongeveer elke band hebben ze ook tal van nummers over gevoelens, maar die gaan nooit uit van het clichématige “jongen kan meisje niet krijgen”.
Eind juli vorig jaar kondigde de band aan dat ze ermee zouden stoppen na hun laatste Europese tournee. Maar enkele weken vóór die tour viel gitarist Josh Latshaw van een stelling bij verbouwingswerken aan zijn huis. Hierbij brak hij onder meer twee ruggenwervels. Hij vroeg aan de andere leden om de tour niet af te zeggen, en dus vertrok BSF onvolledig op afscheidstournee. De rest van de band kon hier zelf geen vrede mee nemen en kondigde aan dat ze dit jaar nog enkele shows zouden spelen met de voltallige line-up. Deze vond plaats van 11 tot 19 mei.
Zondag 13 mei speelde BSF dus in zaal Melkweg in Amsterdam samen met Dear Tonight uit New York en het Münchense The Blackout Argument dat de avond mocht openen. Deze Duitsers brachten een energetische mengeling van punkrock en hardcore met een emotioneel tintje. Maar ze wisten het publiek niet echt mee te krij-gen tijdens hun 30 minuutjes op het podi-um. Misschien kwam dat omdat ze als eerste optraden want ze brachten hun songs nochtans overtuigend en ook technisch viel er niet veel op aan te merken.
Dat laatste kon helaas niet gezegd worden van Dear Tonight. Zij brachten een erg rommelige vorm van punkrock. Het leek zelfs alsof niet alle bandleden dezelfde nummers aan het spelen waren. Er viel zo goed als geen lijn in de muziek te trekken. Daarenboven heeft de leadzanger een erg schelle stem, die hij op een erg vreemde manier gebruikte. Wat hij deed vormde ergens het midden tussen zingen, snel praten en rappen. Het publiek reageerde dan ook niet enthousiast. De mensen deden zelfs weinig moeite om de zanger op te vangen toen deze stagedivede. Na 40 minuten leken de meeste mensen in de zaal opgelucht toen de band het laatste nummer aankondigde.
Tenslotte was het de beurt aan de mannen van Boy Sets Fire. Ze staken van wal met het furieuze ‘Release the dogs’ en hadden de zaal direct op hun hand. Iedereen zong en schreeuwde mee, de sfeer zat er vanaf de eerste seconde in. Het is terecht dat deze band in haar 12jarig bestaan geroemd werd om haar live-reputatie. BSF wisselde snelle en tragere nummers goed af en speelde alle nummers die de fans wilden horen. Uit-schieters waren ‘Walk astray’, het uiterst emotionele ‘My life in the knife trade’, ‘Requiem’, ‘Empire’ en de traditionele afsluiters ‘Rookie’ en ‘After the eulogy’. Het geluid in deze zaal wordt altijd schitterend geregeld en dat was nu niet anders. Daarenboven speelde de band de nummers erg strak zodat het wel leek alsof je naar een bijgewerkte live-dvd aan het kijken was in plaats van naar een optreden. De stem van vocalist Nathan leek wel onvermoeibaar gedurende de hele set. Weinig zangers kunnen hoge noten zo goed als hem aan. Afgewisseld met de screams van gitarist Josh was dit alleen al een festijn voor de oren en heerlijk om mee te brullen.
Naderhand ging iedereen naar huis met een gevoel van grote tevredenheid. Als ze ooit nog een reünietournee doen, ga ik niet kijken, dit moet mijn laatste herinnering aan Boy Sets Fire blijven.
So far there are no comments to this message. Use the form below and be the first to post yours.